Znana była z życzliwości i sprawiedliwości wobec swoich poddanych. Uważana była także za dobrodziejkę – część dochodów uzyskiwanych z dóbr przeznaczała na darowizny dla kościołów lub szpitala. Wspierała Bractwo Miłosierdzia pw. św. Anny, zakładając specjalną fundację.
Dożyła sędziwego wieku, dzierżąc dobra mysłowickie przez wiele lat. Zmarła w 1614 roku. Pochowana została w krypcie św. Katarzyny, znajdującej się w podziemiach kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Po jej śmierci majątek mysłowicki został podzielony pomiędzy bardzo licznych spadkobierców.
Rodzina Jej mężem był Mikołaj Salomon, krakowski patrycjusz, rajca i posiadacz ziemski. Miała syna, również Mikołaja. Prawdopodobnie zmarł dosyć młodo, gdyż po 1593 roku nie pojawiał się już w dokumentach. Miała także najprawdopodobniej siedem córek: Jadwigę (żonę Krzysztofa Mieroszewskiego, zmarłego w 1623 roku), Dorotę (żonę Jana Gosławskiego z Bebelna), Urszulę (żonę Krzysztofa Dunina), Barbarę (żonę Stanisława Kuczkowskiego), Katarzynę (żonę Jana Mężyka), Annę i Zofię (żony Andrzeja Lipskiego z Lipia i Stanisława Klępa).