Po zwolnieniu z wojska pracował jako rolnik – dzierżawca majątku Falatycze w gminie Górki powiatu siedleckiego. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Siedlce. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 28. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.
W 1944, w czasie akcji „Burza”, pełnił służbę w Dowództwie 9 Podlaskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej. W 1945 został zmobilizowany do Wojska Polskiego.
Zmarł 20 października 1962 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim (rząd 3, miejsce 15).
Był żonaty z Zofią, córką Stefana Bądzyńskiego, z którą miał trzech synów: Andrzeja Jerzego (1923–1946), kaprala podchorążego AK, Jana, ps. Hel (1925–2016), kaprala 34 pułku piechoty AK, i Stefana (1931–1990).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4320 – 29 października 1921 Krzyż Walecznych Medal Niepodległości – 16 marca 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Order Świętego Stanisława 3 stopnia –
Przypisy
Bibliografia