thumb|Plakat przedstawiający Sarah Bernhardt i nazwiska osiemnastu innych aktorów prezentowanych w „żywych wizjach” na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 – pierwszych znanych filmach dźwiękowych w historii filmu Phono-Cinéma-Théâtre – system projekcji filmowej opracowany pod koniec XIX wieku przez Henriego Lioreta i Clémenta Maurice’a. Polegał on na synchronizacji głosów aktorów, nagranych na cylindrach fonograficznych, z wyświetlanymi obrazami.
Inicjatorką możliwości odtwarzania na ekranie występów scenicznych była aktorka i członkini Comédie-Française, Marguerite Vrignault. Doprowadziło to do powstania przedsiębiorstwa Phono-Cinéma-Théâtre i utworzenia spółki, która została zarejestrowana 2 marca 1900. Nad stroną techniczną pieczę sprawował Clément Maurice, fotograf, który współpracował z braćmi Lumière w fabryce w Monplaisir w Lyonie.
System umożliwiał w szczególności prezentację filmów krótkometrażowych na wystawie światowej w Paryżu w 1900, m.in. Pojedynku Hamleta oraz (oba w reżyserii Maurice’a). Na wspomnianej wystawie odbył się pierwszy publiczny pokaz filmów łączących obraz i dźwięk.