W 1852 roku został dowódcą 7. Batalionu Jegrów i awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant). Rok później roku objął dowództwo nad Batalionem Jegrów Gwardii oraz został Inspektorem Jegrów i Strzelców, a w 1855 roku promowany został na pułkownika (niem. Oberst). Po nieco ponad roku stanął na czele Korpusu Jegrów Konnych (niem. Reitendes Feldjägerkorps). W 1858 roku dowodził kolejno 16. Brygadą Piechoty i 4. Brygadą Piechoty Gwardii, w związku z czym otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor). Na tym stanowisku pozostawał do 1863 roku, kiedy został awansowany na generała porucznika (niem. Generalleutnant) oraz mianowany dowódcą 12. Dywizji.
W związku z mobilizacją poprzedzającą wojnę duńską stanął na czele Dywizji Piechoty Gwardii, która została rozmieszczona w Jutlandii. Po zakończeniu konfliktu objął dowództwo nad 2. Dywizją Piechoty Gwardii. Dowodził nią podczas wojny prusko-austriackiej, walcząc między innymi w bitwach pod Soor i Sadową. W 1866 roku objął dowództwo nad pruskimi oddziałami w Hesji-Nassau, a jeszcze w tym samym roku został generałem-głównodowodzącym nowoutworzonego XI Korpusu Armijnego z dowództwem w Kassel. W 1868 roku awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie), a rok później został szefem 19. Pułku Piechoty.