Występuje pospolicie w fitoplanktonie wszystkich typów słodkich wód stojących – od rowów i zbiorników astatycznych po jeziora. Cysty tworzą się głównie w maju i czerwcu, co może skutkować neustonowym zakwitem o złocistym odblasku, co ma miejsce zwłaszcza w słoneczne dni. Zjawisko to przypomina optyczny wieniec. W czasie zakwitu zagęszczenie może sięgać 2 milionów komórek na centymetr sześcienny. Jest to najczęściej podawany w literaturze przykład glonów powodujących zakwity neustonowe. Może zimować jako element peryfitonu. Pojawia się w akwariach. Występuje w różnych rejonach półkuli północnej.
Systematyka Gatunek odkrył na torfowiskach w rejonie Wyborga, zauważając latem 1876 roku tworzoną przez niego warstwę neustonu. Odkrycie wstępnie przedstawił na V Zjeździe Przyrodników Rosyjskich w Warszawie w tym samym roku, a następnie na spotkaniu sekcji botanicznej w 1879 roku. Właściwy opis gatunku zamieścił w 1880 roku w dwuczęściowym artykule w numerach 37 i 38 pisma . Nazwa gatunkowa upamiętnia , botanika, który wcześniej badał neuston.