5 maja 1934 wybrany prezydentem Gniezna w ramach kompromisu środowisk opozycji antysanacyjnej, jednak jego wyboru nie zatwierdziło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (stanowisko objął komisarz Stanisław Wrzaliński). Autor co najmniej jednej książki.
Podczas II wojny światowej zaangażował się w konspirację, związany kolejno z Organizacja Ziem Zachodnich „Ojczyzna” i podziemnym Stronnictwem Pracy. 26 sierpnia 1941 wybrany Okręgowym Delegatem Rządu w Poznaniu przez Porozumienie Stronnictw Politycznych, stanowisko objął 9 września po aresztowaniu p.o. Delegata Jana Wojkiewicza. Już 21 grudnia 1941 został aresztowany przez Niemców, trafił kolejno do więzień Gestapo w Domu Żołnierza w Poznaniu i Fortu VII w Poznaniu. Zmarł z wycieńczenia w wyniku stosowanych tortur, nigdy nie został pochowany.
Od 1923 był żonaty z Haliną z domu Sroczyńską. Mieli dwóch synów, Zbigniewa (dziennikarza sportowego, działacza społecznego) i Lecha.
Upamiętnienie Został upamiętniony tablicą na Kościele Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w Poznaniu.
Przypisy