W marcu 1934 pełnił służbę w Dowództwie KOP w Warszawie na stanowisku zastępcy szefa służby uzbrojenia. Mieszkał w Warszawie przy ul. Ratuszowej 19 m. 32. Należał do Związku Legionistów Polskich. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 3. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. W marcu 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę w Dowództwie KOP na stanowisku zastępcy szefa służby uzbrojenia i kierownika referatu zaopatrzenia i budynków.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w Oflagu X A/Z Itzehoe (do stycznia 1940), Oflagu VIII B Silberberg (styczeń – październik 1940), Oflagu IV C Colditz (październik 1940 – kwiecień 1942), Oflagu X C Lubeka (kwiecień 1942 – sierpień 1944) i Oflagu VI B Dössel (sierpień 1944 – marzec 1945). Po wyzwoleniu 1 kwietnia 1945 przez armię amerykańską pozostał w obozie Dössel, przekształconym w Polski Ośrodek Wojskowy do lutego 1946. Od lutego 1946 do września 1947 przebywał w Obozie Mannheim-Käfertal. W obozie towarzyszyła mu Irena Markiewicz (ur. 17 stycznia 1912 w Jędrzejowie). 12 września 1947 wyjechał do Obozu dla osób przemieszczonych.
Był żonaty, miał syna Adama (ur. 1920).