Bitwa o Frankfurt – trzydniowa bitwa o kontrolę nad Frankfurtem nad Menem stoczona pod koniec II wojny światowej. Amerykańska 5 Dywizja Piechoty przeprowadziła główny atak, a 6 Dywizja Pancerna zapewniała wsparcie. Miasto było bronione przez LXXX Korpus niemieckiej 7 Armii.
Preludium 5 Dywizja Piechoty przekroczyła Ren 22 marca i szybko utworzyła przyczółek. Do 23 marca 5 Dywizja rozszerzyła swój przyczółek o 8 km na wschód, znajdując się w ten sposób zaledwie 22 km na południowy zachód od Frankfurtu. Pancerne Grupy Zadaniowe nacierały z przyczółka na północ w kierunku Treburu i Gustavsburga oraz na wschód w kierunku Darmstadt.
25 marca dowódca garnizonu Wehrmachtu w Darmstadt poddał się, a miasto zostało zajęte przez 6 Dywizję Pancerną i 5 Dywizję Piechoty. Do 26 marca 5 Dywizja dotarła do południowych przedmieść Frankfurtu i zdobyła lotnisko wojskowe.
Bitwa 6 Dywizja połączyła się z 5 Dywizją i przedarła się przez południowe przedmieścia do rzeki Men. Tam jednostki 5 Dywizji odnalazły w większości nienaruszony most Wilhelmsbrücke (dziś znany jako Friedensbrücke). Niemieccy saperzy próbowali go wysadzić 25 marca, aby powstrzymać siły amerykańskie, ale im się to nie udało.