Rozpoznanie Zgodnie z wytycznymi opublikowanymi w 2024 roku rozpoznanie POI opiera się na stwierdzeniu zaburzeń miesiączkowania trwających co najmniej 4 miesiące oraz podwyższonego stężenia FSH >25 IU/l. W razie niepewności diagnostycznej badanie FSH należy powtórzyć po 4–6 tygodniach; niskie stężenie estradiolu może stanowić dodatkowe potwierdzenie hipoestrogenizmu, ale nie jest samodzielnym kryterium rozpoznania, a oznaczenia AMH nie zaleca się jako podstawowego testu diagnostycznego. Po rozpoznaniu zaleca się dalszą diagnostykę przyczynową; u kobiet z POI niejatrogenną obejmuje ona między innymi analizę chromosomalną i badanie w kierunku premutacji FMR1, natomiast w przypadkach o nieustalonej przyczynie oznaczenie przeciwciał przeciw 21-hydroksylazie; u wszystkich pacjentek należy ocenić stężenie TSH.