W pierwszej połowie 1655 Rzeczpospolita przygotowywała się do odparcia szwedzkiej agresji. Sejmiki wojewódzkie, a także sejm nadzwyczajny uchwaliły podatki i nakazały zwiększenie liczebności sił zbrojnych. W drugim kwartale roku, w składzie komputu znajdowało się 86 chorągwi kozackich (pancernych) – w sumie 8039 koni. Jedną z nich była chorągiew pisarza polnego koronnego, starosty słonimskiego Jana Sapiehy pod dowództwetm Muchowieckiego licząca 125 koni.
W 1660 pierwsza chorągiew pisarza polnego koronnego Jana Sapiehy liczyła 82 konie Z dniem 1 sierpnia 1664 szefostwo objął starosta owrucki Mikołaj Sapieha. Dowodził Paweł Poguldycki, później Aleksander Wojna.
W 1660 druga chorągiew pisarza polnego koronnego Jana Sapiehy liczyła 93 konie. Po Janie Sapiesze szefostwo chorągwi przejął chorąży nadworny koronny Samuel Jerzy Prażmowski. Dowodził Górski.
W 1667 podpisany został traktat w Andruszowie i tym samym zakończyła się wojna z Moskwą. W tym też roku przeprowadzono redukcję wojsk koronnych o około 30%. Chorągiew kozacka chorążego nadwornego koronnego Samuela Prażmowskiego liczyła wtedy 80 koni.