Metamorfoza jądrowa – hipotetyczny proces fizyczny z obszaru niskoenergetycznych reakcji jądrowych (LENR). Teoria ta zakłada możliwość zachodzenia transmutacji jądrowej pierwiastków chemicznych pod wpływem procesów mechanicznych o wysokiej gęstości energii, takich jak pękanie ciał stałych lub kawitacja w cieczach, bez emisji silnego promieniowanie gamma.
Teoria thumb|250px|Wizualizacja koncepcji kompaktyfikacji dodatkowych wymiarów czasoprzestrzeni w modelu DST. thumb|left|220px|Ilustracja efektu odpychania w stanie zjonizowanym (model DST). Podstawą teoretyczną zjawiska jest Model Zdeformowanej Czasoprzestrzeni (ang. Deformed Spacetime, DST), opracowany przez Fabio Cardone i Roberto Mignaniego. Zakłada on, że lokalne zmiany gęstości energii mogą modyfikować geometrię czasoprzestrzeni, co pozwala na zachodzenie procesów jądrowych przy energiach znacznie niższych niż przewidziane przez standardowe modele.
Badania eksperymentalne Badania nad metamorfozą jądrową koncentrują się na dwóch głównych obszarach:
Reakcje piezojądrowe: Eksperymenty prowadzone m.in. na Politechnice w Turynie wykazały emisję neutronów podczas pękania skał bogatych w żelazo.