W 1925 jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej w 53 pułku piechoty w Stryju, a następnie przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 3 batalionu granicznego w Hoszczy. 4 marca 1928 prezydent RP przemianował go z dniem 1 stycznia 1928 na oficera zawodowego w korpusie oficerów piechoty, w stopniu kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1919 i 31. lokatą. W maju 1928 został przeniesiony z KOP do kadry oficerów oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Szkoły Gazowej na stanowisko kierownika ćwiczeń. Ukończył pięciomiesięczny kurs specjalny broni chemicznej. W czerwcu 1930, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w Szkole Gazowej. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 3. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. W marcu 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę w Szkole Obrony Przeciwgazowej na stanowisku kierownika ćwiczeń.
W czasie II wojny światowej, od 23 września 1939 pełnił służbę w Dowództwie Obrony Warszawy na stanowisku szefa służby uzbrojenia. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau. Zmarł 10 czerwca 1942 w Kaufbeuren i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.