W 1929 roku rząd stanu São Paulo oddelegował ją do Europy (do Szwajcarii) w celu przeprowadzenia badań nad dietetyką dziecięcą.
Rewolucja i działalność polityczna W trakcie powstania konstytucjonalistów w Brazylii, zbrojnego powstania stanu São Paulo przeciw tymczasowemu rządowi Getúlia Vargasa, Queirós stanęła na czele grupy siedmiuset kobiet, które zorganizowały pomoc medyczną dla rannych. Działalność ta przyniosła jej rozgłos i uznanie społeczne: umieściła ją na liście dwudziestu dwóch kandydatów Chapa Única por São Paulo Unido, wspólnej listy wyborczej i .
3 maja 1933 roku, w , w których kobiety mogły głosować i kandydować w całej Brazylii, Queirós jako jedyna kobieta spośród dziewiętnastu kandydatek zdobyła mandat deputowanej do Zgromadzenia Konstytucyjnego. Została tym samym pierwszą kobietą wybraną do parlamentu federalnego w historii Brazylii. W Zgromadzeniu zasiadała w komisji ds. zdrowia i edukacji. Złożyła pierwszy w historii Brazylii projekt ustawy dotyczący tworzenia usług społecznych/socjalnych w kraju. Po uchwaleniu i promulgowaniu 17 lipca 1934 nowej Konstytucji (była jedyną sygnatariuszką dokumentu) mandaty członków Zgromadzenia zostały przedłużone do maja 1935 roku. Queirós zdążyła jednak wcześniej uzyskać osobny mandat: w została wybrana deputowaną z listy .