Od 1917 działał w Polskim Stronnictwie Ludowym „Wyzwolenie” (w tym jako zastępca członka władz krajowychy), a od 1931 w Stronnictwie Ludowym (zasiadał w jego radzie naczelnej). Pomiędzy 1926 a 1930 zasiadał w radzie gminy Zduńska Wola, w radzie i sejmiku powiatu sieradzkiego oraz w radzie województwa łódzkiego. od 1928 do 1930 zasiadał w Sejmie II kadencji z okręgu nr 14 (powiaty: Łódź, Łask, Sieradz. Ze względu na działalność polityczną w 1930 karnie przeniesiony do szkoły w Kosobudach. Został prezesem struktur PSL „Wyzwolenie” i następnie SL w powiecie chojnickim.

W okresie II wojny światowej zaangażowany w działalność konspiracyjną pod pseudonimami „Wysocki” i „Piotr”, wstąpił do Stronnictwa Ludowego „Roch”. Od 1940 był więziony w obozie pracy w Łęgnowie pod Bydgoszczą, z którego udało mu się w kolejnym roku zbiec. W kwietniu 1942 w obawie przed aresztowaniem wyjechał do Warszawy. W sierpniu lub wrześniu 1942 został Okręgowym Delegatem Delegatury Łódź, przy czym do lipca 1944 na stałe przebywał w Warszawie, kilkukrotnie przyjeżdżając do Łodzi, a od sierpnia 1944 rezydował w Piotrkowie Trybunalskim. W styczniu 1945 postanowił rozwiązać Delegaturę, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony Delegatury Rządu na Kraj, która na nowego Delegata wyznaczyła Stefana Kaczorowskiego.