Centralnym motywem dzieła jest konflikt między indywidualizmem a zbiorowością. Postać Tate’a, najemnika działającego na własną rękę, reprezentuje obojętność wobec sprawy rewolucyjnej – ratuje El Chucho jako przyjaciela, ale jednocześnie sabotuje dostawy broni dla powstańców, co symbolizuje jego brak zrozumienia dla kolektywnego celu. Z kolei El Chucho uosabia ewolucję świadomości politycznej: początkowo traktujący rewolucję jako sposób na zysk, stopniowo dojrzewa do zrozumienia jej społecznego wymiaru. Jego ostateczna decyzja o straceniu Tate’a może być interpretowana jako symboliczne ukaranie zdrady wobec ideałów rewolucji i ludzi, którzy w nią wierzyli.
Film porusza także kwestie moralnej odpowiedzialności – postać Don Felipe, choć niepopełniająca aktów okrucieństwa, jest krytykowana za bierność wobec niesprawiedliwości społecznej. To nawiązanie do egzystencjalistycznej filozofii, gdzie brak działania równoważy się z potwierdzeniem niesprawiedliwości. Solinas, jako marksista, kreślił postacie w duchu dialektycznej konfrontacji – bohaterowie uczą się od swoich przeciwników, a ich losy ukazują złożoność rewolucyjnej walki.