Epoka regencji – okres w historii Wielkiej Brytanii od 1795 do 1837 (chociaż oficjalna regencja, od której wzięła swoją nazwę, trwała jedynie od 1811 do 1820), część epoki georgiańskiej. Nazwany w związku z regencją przyszłego króla Jerzego IV jako księcia Walii podczas choroby umysłowej jego ojca, Jerzego III. Czas ten obejmuje ostatnie 25 lat panowania Jerzego III, w tym oficjalną regencję, oraz pełne panowanie Jerzego IV i jego brata i następcy Wilhelma IV. Okres ten kończy się wstąpieniem na tron królowej Wiktorii w czerwcu 1837 r., po czym następuje epoka wiktoriańska (1837–1901).
Król Jerzy III cierpiał na chorobę od końca lat 80. XVIII wieku, a w 1810 r. jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył. Popadł w obłęd i nie mógł już samodzielnie rządzić. Na mocy Aktu Regencji z 1811 r. jego najstarszy syn Jerzy, książę Walii, został mianowany księciem regentem w celu wykonywania funkcji królewskich. Kiedy Jerzy III zmarł w 1820 r., książę regent zastąpił go jako Jerzy IV.