Otton Jan Ślizień (ur. 24 czerwca 1806 w powiecie nowogródzkim, zm. 17 grudnia 1887 w Drućkowszczyźnie) – polski filareta i pamiętnikarz.
Życiorys lewo|mały|156x156px|Medalion przedstawiający rodziców Ottona, wykonany przez brata z okazji ich 50. rocznicy ślubu (1850) mały|250x250px|Rodzinny majątek w Wolnej (1916) Syn Jana (1776–1866), chorążego i sędziego powiatu nowogródzkiego, oraz Anieli (1782–1855) z Maćkiewiczów. Członek szlacheckiej polsko-litewskiej rodziny Ślizieniów, pieczętującej się herbem własnym Świat, przybyłej z Siedmiogrodu do Polski za panowania Aleksandra Jagiellończyka i osiadłej na Rusi Białej. Przodkami Ottona byli m.in. Aleksander Ślizień i Stefan Jan Ślizień. Rodzina posiadała majątki w Drućkowszczyźnie oraz w Wolnej, natomiast w XVIII w. była właścicielem Zamku w Krewie. Związana z ziemią oszmiańską.
W latach 1807–1811 wychowywany był przez dziadków w Drućkowszczyźnie, następnie w rodzinnym majątku w Wolnej. W 1814 rozpoczął wraz z bratem Rafałem naukę w konwikcie dominikańskim w Nowogródku. W 1816 obaj zostali przeniesieni do Akademii w Połocku, uczelni jezuickiej założonej w 1582 przez króla Stefana Batorego. Nauki pobierali do zamknięcia uczelni w 1920 roku.