Franciszek Suchanowski (ur. 25 marca 1916 w Karsznicach, zm. 24 stycznia 2003 w Karsznicach) – polski żołnierz, weteran II wojny światowej, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, podporucznik w stanie spoczynku Wojska Polskiego III RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Franciszek Suchanowski urodził się 25 marca 1916 r. w Karsznicach koło Małogoszcza jako syn Kazimierza i Zofii z domu Równickiej. Miał dwa lata, gdy zmarł ojciec, i trzy lata, gdy zmarła matka. Opiekę nad rodzeństwem przejęła siostra Weronika. W marcu 1939 r. Franciszek został powołany do czynnej służby wojskowej. We wrześniu 1939 roku poszedł na front. W zamieszaniu wojennym wraz ze swoim oddziałem znalazł się w pobliżu granicy polsko-rumuńskiej. Po napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939 roku znalazł się w niewoli sowieckiej. W 1941 roku na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym 25 września 1941 w Tockoje zaciągnął się do 18 batalionu 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Z II Korpusem Armii Andersa przeszedł przez Iran, Irak, Palestynę, Egipt. Walczył pod Monte Cassino w 1944 roku o wzgórze 593 i wzgórze Widmo. W lipcu 1944 roku uczestniczył w bitwie o Ankonę. W trakcie bitwy o Bolonię w kwietniu 1945 roku został ciężko ranny i przeżył jako jedyny ze swojej drużyny. Po rekonwalescencji gen.