Do 1938 roku była członkinią redakcji kilku komunistycznych czasopism i pełniła funkcję przewodniczącej regionalnej organizacji kobiecej. Po zamknięciu czasopism komunistycznych w 1938 roku pracowała w redakcji gazety Kytice do 1940 roku.
W okresie międzywojennym była jedną z głównych organizatorek wystąpień kobiet podczas strajków robotniczych i protestów przeciwko drożyźnie. W życiu politycznym i publicznym występowała wyłącznie pod panieńskim nazwiskiem Prokopová. Praktyka ta uchroniła ją kilkakrotnie przed aresztowaniem w okresie międzywojennym, gdyż w jej dokumentach widniało nazwisko Škrabálková, które przyjęła po mężu. Była rozwiedziona i miała jedną córkę. Od 1939 do 1945 roku mieszkała z siostrą w Pradze. Podczas okupacji była dwukrotnie aresztowana przez gestapo, pomagała uwięzionym komunistom i kolportowała nielegalne komunistyczne gazety.
Po II wojnie światowej wróciła do życia politycznego. Została przewodniczącą Komisji Kobiet przy Centralnym Sekretariacie Komunistycznej Partii Czechosłowacji. Po 1945 roku współtworzyła również Radę Kobiet Czechosłowackich.