Władze wojskowe sprowadziły do urzędu gradonaczelnika grupę zatrzymanych osób oraz zażądały obecności dwóch rabinów na dzień następny. Wydarzenia te były przedmiotem sprzecznych interpretacji. W prasie funkcjonowała krótka notatka opisująca incydent jako wynik kradzieży i pościgu za sprawcą, który miał oddać strzały do żołnierzy, co doprowadziło do interwencji wojskowej i otoczenia budynku na placu Krakowskim. Tekst ten został jednak objęty cenzurą i zakazem publikacji:

Relacja dotycząca zajść opublikowana w „Prykarpackiej Rusi”, przedstawiała wersję wydarzeń przypisującą ich inicjację ludności żydowskiej. Według tego źródła miało dojść do strzelania z okien budynków przy placu Krakowskim do przechodzących i przebywających tam żołnierzy rosyjskich. W odpowiedzi żołnierze mieli prowadzić ostrzał w kierunku wskazanych budynków.

Według różnych źródeł, w pogromie zginęło od 38 do 49 osób, a mniej więcej tyle samo zostało rannych. Ludność żydowska padła ofiarą grabieży, a instytucje żydowskie zostały zamknięte.

Skutki Żaden z uczestników pogromu nie