Podczas festiwalu ubrani w odświętne stroje mieszkańcy wiosek, pod przewodnictwem kapłanów zwanych shibi, składają rytualne ofiary z kozy miejscowym bóstwom gór. Odbywa się procesja, której towarzyszy taniec salang prowadzony przez shibi oraz gra na bębnach obciągniętych owczą skórą. Druga część obchodów noworocznych ma formę radosnego świętowania w gronie rodzinnym; recytowane są tradycyjne eposy, uczestnicy wspólnie śpiewają, a także częstują się lokalnymi potrawami i winem. Pod koniec dnia gospodarz w imieniu całej rodziny składa dziękczynne modły oraz ofiarę.
Tradycji zagrażały m.in. migracje ludności, malejące zainteresowanie tą formą dziedzictwa wśród młodszych pokoleń, a także katastrofalne trzęsienie ziemi, które nawiedziło Syczuan w 2008 roku i w wyniku którego zginęło wielu shibi, a liczne wioski zamieszkiwane przez społeczność Qiang zostały doszczętnie zniszczone lub opuszczone. W roku następnym festiwal wpisano na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego wymagającego pilnej ochrony. Jednocześnie tradycja odegrała po katastrofie kluczową rolę w odbudowie wiary i wytrwałości wśród miejscowej ludności, zwiększając wśród niej świadomość konieczności ochrony środowiska oraz zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego.