Najstarszy współczesny opis kompleksu, autorstwa , pochodzi z 1819 roku. Wynika z niego, oraz z kilku innych prac z pierwszej połowy XIX wieku, że obszar zasypany był przez około 1,5-metrową warstwę torfu, tak, że widoczna była jedynie górna część poszczególnych głazów. Ówcześni autorzy odnotowali kilka dodatkowych głazów, które zostały w późniejszym czasie usunięte, prawdopodobnie w ramach prac rolnych. Przykrywający głazy torf usunięty został w 1857 roku, z inicjatywy właściciela ziemskiego . Przy tej okazji odkryto kamienny kopiec kryjący komorę grobową. Dwa powalone kamienie podniesione zostały w 1857 i 1982 roku.
W 1882 roku kompleks został objęty ochroną jako zabytek archeologiczny (). Był to jeden z 68 obiektów wymienionych w ustawie, która zapoczątkowała ochronę zabytków w Wielkiej Brytanii (). W latach 1980–1986 przeprowadzone zostały tu wykopaliska archeologiczne. Od 1995 roku działa tu centrum obsługi turystów.