W wikipedii przyjęto ustalenia według Index Fungorum (po zmianach taksonomicznych L. dermoxanthum to obecnie Holocotylon dermoxanthum). W 1991 r. Wanda Rudnicka-Jezierska podała polską nazwę purchawka wrzosowa, Władysław Wojewoda w 2003 r. zarekomendował nazwę purchawka wrzosowata. Po przeniesieniu do rodzaju Leptocaulis obydwie polskie nazwy są niespójne z nazwą naukową.
Morfologia Owocnik Kulisty lub półkulisty o średnicy 0,5–3 cm, o podstawie czasami pofałdowanej, z podłożem luźno związany sznurami grzybniowymi. Powierzchnia szarobrązowa, egzoperydium początkowo prawie gładkie, potem chropowate, ziarniste, pod lupą z kępkami niskich i tworzących wyraźne skupiska dość trwałych, kolców, u młodych okazów białych, u starszych brązowych. Endoperydium papierowato-jedwabiste, matowe lub nieco błyszczące, szarobrązowe, rzadziej żółtobrązowe lub czerwonobrązowe, u podstawy czasem czarniawe. Po dojrzeniu pęka na szczycie okrągłym otworem o średnicy 0,2–1 mm, z czasem otwór nieregularnie rozszerza się. Gleba początkowo jasna, potem ciemniejąca, beżowobrązowa do oliwkowobrązowej. Podglebia brak, lub słabo wykształcone. Cechy mikroskopowe Wysyp zarodników beżowobrązowy. Bazydiospory 3,3–5,5 μm, kuliste lub owalne, gładkie lub z drobnymi brodawkami o wysokości do 0,3 μm, bez sterygm.