Po wojnie, w latach 1945–1947, pracował jako kierownik Pracowni Graficznej Biura Odbudowy Stolicy. Był autorem oprawy graficznej wystawy Warszawa oskarża. W latach 1948–1950 zaprojektował pawilony polskie na międzynarodowe wystawy w Pradze, Płowdiw i Parmie. Od 1950 wykładał w Pracowni Rysunku, Malarstwa i Rzeźby na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W latach 1951–1956 był równocześnie kierownikiem Pracowni Wystawiennictwa w Pracowni Sztuk Plastycznych. Projektował wnętrza gmachów użyteczności publicznej w Warszawie, m.in. Teatru Powszechnego (1945), Domu Studenckiego „Riviera”, sale klubowa i teatralna oraz jadalnia (ok. 1963), Muzeum Narodowego (1965).
Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich (od 1948) oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 44-3-18,19).
Nagrody I nagroda w konkursie na plakat reklamowy, ogłoszonym przez Polską Linię Lotniczą „Aerolot”, razem ze Stefanem Bąkiem i Władysławem Radlińskim (1927) I nagroda za plakat „Cukier krzepi” (1928) I nagroda za projekt Sali Przemysłu Artystycznego w konkursie na projekt wnętrza Pawilonu Polskiego na Wystawie Światowej w Nowym Jorku, razem z Jerzym Hryniewieckim i Aliną Hryniewiecką (1938)