Klasycznym przykładem radaru wczesnego ostrzegania był brytyjski system Chain Home, który wszedł do całodobowej służby we wrześniu 1938 roku i pracował przy częstotliwości około 30 MHz. W początkowym okresie II wojny światowej podobną rolę pełniły także amerykańskie radary CXAM i . Po wojnie rozwój radarów wczesnego ostrzegania objął m.in. przejście do zakresu mikrofal, duże szyki fazowane oraz systemy ostrzegania przed atakiem pocisków balistycznych i obserwacji obiektów kosmicznych. Jako ważne elementy sieci obrony powietrznej radary te stanowią również istotne cele walki elektronicznej, a w praktyce stosuje się m.in. i zmiany (PRF) jako środki przeciwdziałania przeciwdziałaniom elektronicznym (ECCM).
Historia Do najwcześniejszych radarów wczesnego ostrzegania należały brytyjski Chain Home oraz amerykańskie CXAM i . Według dzisiejszych standardów ich możliwości były ograniczone, a zdolność wykrywania celów z powierzchni ziemi ograniczał także horyzont radarowy.
Zimna wojna W okresie zimnej wojny Stany Zjednoczone i Kanada rozbudowały kontynentalną sieć linii radarowych obejmującą m.in. Pinetree Line, Mid-Canada Line i DEW Line.