Po opuszczeniu bydgoskiej formacji w latach 1963–1964 grał w Zespole Jazzowym Zygmunta Wicharego. W drugiej połowie lat 60. XX wieku porzucił jazz na rzecz grania w popularnych grupach big beatowych, popowych i rockowych, tj.: Czerwono-Czarni (1965/1966–styczeń 1969), Kwartet Warszawski (1969), Bizony (lato 1969 – styczeń 1970), Grupa wokalno-muzyczna Ryszarda Poznakowskiego, która w 1970 przekształciła się w Wiatraki (1969–1970) i Test (1971–1973)Wiatraki – Wiatraki 1 (GAD CD 389, 2026) info: okładka płyty. W marcu 1966 roku pojechał z Czerwono-Czarnymi na tournée do Kanady i Stanów Zjednoczonych, łącznie z występem w Carnegie Hall, który miał miejsce 10 kwietnia 1966 r.. 13 kwietnia 1967 roku wraz z zespołem wystąpił, jako support zespołu The Rolling Stones w Sali Kongresowej w Warszawie, a w roku 1968 wziął udział w scenicznej realizacji Mszy beatowej „Pan przyjacielem moim”, autorstwa Katarzyny Gärtner i Kazimierza Grześkowiaka (premiera miała miejsce 14 stycznia 1968 roku w Podkowie Leśnej), która w październiku tegoż roku została nagrana na płytę długogrającą pod tym samym tytułem, tj. Msza beatowa „Pan przyjacielem moim”. Ponadto z Bizonami (w kraju, m.in. udane występy z Marianną Wróblewską na VII KFPP Opole '69 i XII Jazz Jamboree '69), Wiatrakami (występy także w NRD, poza tym w kraju, m.in.