Radary ze skanowaniem fazowym wykorzystują elektronicznie sterowane przesuwniki fazowe do przemieszczania wiązki w elewacji. Daje to większą swobodę kształtowania położenia wiązki i doboru przebiegów sondujących niż w rozwiązaniach skanujących częstotliwościowo. W radarach tej klasy do pomiaru elewacji mogą być wykorzystywane techniki monopulsowe, interferometryczne lub porównanie amplitud. Przykładem radaru tej klasy jest AN/SPY-1.
Radary z cyfrowym formowaniem wiązki tworzą wiązki odbiorcze przez cyfrowe ważenie i łączenie sygnałów z elementów lub sekcji szyku antenowego. Umożliwia to generowanie stosu wiązek odbiorczych albo pojedynczej skanującej wiązki odbiorczej w elewacji oraz daje większą swobodę adaptacyjnego kształtowania charakterystyk promieniowania.
Ograniczenia i kompromisy Dokładność wyznaczania wysokości w radarze trójwspółrzędnym zależy od przyjętej techniki formowania i skanowania wiązki. W radarach z wiązkami warstwowymi istotny jest m.in.