za tworzenie struktur władzy podziemnej na Pomorzu Gdańskim, zbieranie materiałów wywiadowczych, pomoc społeczną, dystrybucję środków pieniężnych i kolportaż prasy. Po wybuchu powstania warszawskiego i utracie kontaktu z Antczakiem przejął funkcję Okręgowego Delegata Rządu. W sierpniu 1944 przymusowo pracował przy budowie okopów w Otłoczynie i Brzozie.
Pomiędzy sierpniem a październikiem 1944, po wywiezieniu przez Niemców Antoniego Antczaka, przejął formalnie obowiązki Okręgowego Delegata Rządu (rezydującego głównie w Warszawie, z siedzibą w Toruniu). Został jednak aresztowany wraz z większością współpracowników 22 listopada 1944, uwięziono go w placówce Gestapo przy ul. Bydgoskiej w Toruniu. Nie chcąc wydać współpracowników, po torturach popełnił samobójstwo nocą z 22 na 23 listopada. Po śmierci Rochowiaka w obozie w Potulicach także jego ciężarną żonę (przeżyła wojnę). Część pracowników ODR kontynuowała działalność do maja 1945 pod kierunkiem Bolesława Lipskiego.
Był żonaty z Marią. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym nr 2 im.