W praktyce oznacza to przejście od chmur punktów opisanych głównie przez odległość, azymut i prędkość do danych zawierających również informację o elewacji celu.
Historia Rozwój radarów prowadzący do konstrukcji 4D w motoryzacji poprzedziły eksperymentalne radary samochodowe z lat 70. XX wieku; według przeglądu Holgera H. Meinela i Jürgena Dickmanna pierwsze testowe pojazdy z czujnikami 35 GHz pojawiły się na drogach na początku tej dekady, a pierwszym seryjnym produktem z radarem 77 GHz był system Mercedes-Benz DISTRONIC z 1998 roku.
Jednym z najwcześniejszych jawnych użyć nazwy „4-dimensional continuous wave radar system” w tym obszarze był patent Langa Honga z priorytetem z 2013 roku, opisujący system do zastosowań związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego, mierzący odległość, prędkość radialną, azymut i elewację. W 2018 roku zespół Robert Bosch i Uniwersytetu w Ulm opisał prototypowy „automotive 4D radar” rozwijany z myślą o wysoko zautomatyzowanej jeździe. W 2021 roku Continental określił sensor ARS 540 jako pierwszy gotowy do produkcji seryjnej radar obrazujący 4D dla motoryzacji.