Po zakończeniu wojny i rozpadzie monarchii austro-węgierskiej jako państwa sytuacja polityczno-gospodarcza była w tym kraju tak niesprzyjająca działalności naukowo-badawczej, że Guido von Kaschnitz, nie znajdując stosownego dla siebie stanowiska, przeniósł się w 1918 do Monachium. W tamtym okresie miasto to było inspirującym skupiskiem ludzi sztuki, głównie teatru i malarstwa. Podjął pracę jako lektor w wydawnictwie O.C.Recht, gdzie m.in. opracował wydanie teki rysunków Matthiasa Grünewalda, Hansa Baldunga Griena i szkicownika niemieckojęzycznych malarzy rzymskich (m.in. nazareńczyków). W budynku tego wydawnictwa poznał Marie Luise von Holzing-Berstett, swoją późniejszą żonę, pisarkę i poetkę o znaczącym wkładzie w niemiecką literaturę. W poszukiwaniu stanowiska umożliwiającego pracę badawczą nawiązał w 1923 kontakt z Niemieckim Instytutem Archeologicznym w Rzymie i jesienią tego roku podjął tam pracę najpierw na stanowisku pomocniczym, później jako 1. asystent , ówczesnego dyrektora Instytutu. Odnowioną znajomość z Marie Luise von Holzing-Berstett, która pracowała w owym czasie w rzymskim antykwariacie Olschki, umacniały wspólnota intelektualnych zainteresowań, artystycznych gustów i postaw politycznych;