W tym samym roku rozpoczęto wydawanie „Maryawity” w języku litewskim pod nazwą Marijavitas. Švienčiausiojo Sakramento Garbintojas. Artykuły z wersji polskiej tłumaczyli kapłani Józef Maria Antoni Hrynkiewicz (redaktor naczelny litewskiej wersji od 1910 r.) i Antoni Maria Feliks Tułaba. Pismo również posiadało dodatek „Wiadomości Maryawickie” (Marijavitų Žinios), który w treści różnił się od polskiego odpowiednika i informował o wydarzeniach na Litwie. Od 1910 r. pismo redagowano w Filipowie, gdzie przy miejscowej parafii pracował kapłan Hrynkiewicz. Druk pozostawiono w Łodzi.
W 1911 r. „Maryawitę” wydawano w cyklu miesięcznym, równocześnie zwiększając objętość numeru do 66 stron. Pojawiła się też kolorowa okładka. W latach 1912–1913 ponownie zmniejszono częstotliwość wydawania. Wówczas wydawano po 2 numery rocznie. Ostatni numer ukazał się w sierpniu 1913 r. Ogółem wydano 224 numery czasopisma.
Zawartość czasopisma Celem czasopisma było przedstawienie podstaw teologicznych nowego wyznania i formacja duchowa wiernych. Duchowieństwo mariawickie kładło duży nacisk na edukowanie członków nowopowstałego Kościoła w zakresie wiary i moralności.