Masakra 18 marca (chin. 三一八惨案, pinyin: Sān-Yībā cǎn’àn;) – krwawe stłumienie demonstracji studenckiej i antyimperialistycznej, które miało miejsce 18 marca 1926 roku w Pekinie, w Republice Chińskiej. W wyniku interwencji sił rządowych zginęło co najmniej 47 osób, a ponad 200 zostało rannych. Wydarzenie to uchodzi za jeden z najważniejszych epizodów tzw. ery militarystów w Chinach i zostało określone przez pisarza Lu Xuna jako „najciemniejszy dzień od powstania republiki”.

Tło Masakra miała miejsce w kontekście niestabilnej sytuacji politycznej w północnych Chinach podczas epoki militarystów. W 1925 roku wybuchła wojna pomiędzy wspieraną przez Związek Radziecki Armią Narodową (Kuomintang) a Kliką Fengtian, wspieraną przez Japonię. W marcu 1926 roku konflikt zaostrzył się po incydencie w rejonie fortów Dagu, gdzie doszło do starcia między wojskami chińskimi a japońską marynarką wojenną. W odpowiedzi państwa zachodnie oraz Japonia wystosowały ultimatum wobec rządu pekińskiego, domagając się rozbrojenia chińskich instalacji obronnych. Ultimatum to wywołało oburzenie społeczne i stało się bezpośrednią przyczyną protestów.