W lutym 1970 roku doszło do pożaru Domu Zdrojowego, a jego gaszenie utrudniał brak wody, dlatego też strażacy zabezpieczali głównie drewnianą Halę Spacerową. Odbudowa gmachu trwała w latach 1971–1979, w ramach której przeprowadzono kompleksowy remont Domu Zdrojowego, nadbudowano ostatnią kondygnację, zmieniono konstrukcję i formy szczytów, a także zmieniono wystrój zewnętrzny i wnętrz kondygnacji powyżej przyziemia. W kolejnych latach Dom Zdrojowy był jeszcze wielokrotnie modernizowany.
14 stycznia 1988 roku cały kompleks uzdrowiskowy został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych.
Z okazji 260. rocznicy ocembrowania pierwszych świeradowskich źródeł wód mineralnych, w 2014 roku otwarto tutaj Muzeum Górnictwa Uzdrowiskowego.
Architektura zewnętrzna lewo|mały|Gmach Domu Zdrojowego od strony północno-wschodniej (2021)
Dom Zdrojowy w Świeradowie-Zdroju to obiekt murowany z cegły pełnej, wzniesiony na kamiennym cokole z ciosów piaskowca, częściowo tynkowany i licowany białą cegłą okładzinową. Górna kondygnacja, nadbudowana po pożarze z lat 70. XX wieku, jest w całości otynkowana. Gmach kryty jest blachą miedzianą (korpus i wieża widokowa) i ocynkowaną (wykusz i wschodnia wieżyczka), a pierwotnie dachówką ceramiczną.