Do najważniejszych nieprawidłowości fazy gromadzenia należą nadreaktywność wypieracza oraz obniżona podatność pęcherza. Nadreaktywność wypieracza rozpoznaje się, gdy w fazie napełniania pojawiają się mimowolne wzrosty ciśnienia wypieracza, natomiast zmniejszona podatność oznacza nieprawidłowy wzrost ciśnienia przy przyroście objętości.
Zaburzenia fazy gromadzenia występują między innymi w zespole pęcherza nadreaktywnego, w różnych postaciach nietrzymania moczu oraz w neurogennych zaburzeniach czynności dolnych dróg moczowych (np. w pęcherzu neurogennym). U chorych z zaburzeniami neurogennymi nieprawidłowe gromadzenie moczu może wiązać się ze wzrostem ciśnienia śródpęcherzowego i zagrożeniem dla górnych dróg moczowych. U dzieci zaburzenia tej fazy mogą objawiać się parciem naglącym, częstomoczem i nietrzymaniem moczu.
Ocena kliniczna zaburzeń Ocena zaburzeń fazy gromadzenia rozpoczyna się od wywiadu, badania przedmiotowego oraz analizy chorób współistniejących i przyjmowanych leków. Do podstawowych narzędzi należą dzienniczek mikcji oraz karty częstości/objętości,