Geneza Genezy modern deep house’u nie opisuje się zazwyczaj jako narodzin nowego, odrębnego gatunku, lecz jako późniejszy etap rozwoju deep house’u. Sam deep house wywodzi się z chicagowskiej sceny house połowy lat 80. XX wieku i bywa łączony przede wszystkim z Larrym Heardem, którego nagrania – między innymi Mystery of Love i Can You Feel It – wskazywano jako fundament idiomu deep house. Publicystyka muzyczna podkreśla, że Heard, spowalniając house i łącząc go z elementami jazzu oraz funku, współtworzył formułę, która stała się jedną z najważniejszych odmian muzyki house.
W latach 90. deep house rozwijał się dalej, stając się bardziej atmosferyczny i czerpiąc również z rytmiki afrykańskiej i latynoskiej. W kolejnych dekadach nurt nie zanikł, choć jego obecność w szerszym obiegu medialnym była nierówna; Resident Advisor pisał w 2010 roku, że deep house „nigdy nie odszedł”, choć przez pewien czas mogło się tak wydawać.
W tym kontekście określenie „modern deep house” zaczęło funkcjonować jako nazwa dla nowszych realizacji odwołujących się do tradycji deep house’u, ale zarazem odpowiadających estetyce i technice produkcyjnej XXI wieku. W branżowym użyciu termin pojawiał się zarówno w recenzjach, jak i opisach wykonawców czy wydawnictw.