Jednym ze sposobów ograniczenia tej słabości było użycie dwóch radarów – jednego do śledzenia celu i drugiego do prowadzenia pocisku – z komputerem wyliczającym poprawioną trajektorię przechwycenia. Rozwiązanie to zwiększało jednak złożoność i koszt systemu. Z tego powodu w wielu systemach dalekiego i średniego zasięgu zaczęto odchodzić od czystego naprowadzania po wiązce. Dobrym przykładem jest RIM-2 Terrier, którego późniejsze wersje przeszły z naprowadzania po wiązce na półaktywne naprowadzanie radarowe, co poprawiło skuteczność zwłaszcza przeciw celom lecącym nisko.
Naprowadzanie laserowe po wiązce Naprowadzanie po wiązce laserowej stało się ponownie ważne wraz z rozpowszechnieniem lekkich znaczników i celowników laserowych. W praktyce współczesnej metoda ta jest stosowana przede wszystkim w wybranych przeciwlotniczych i przeciwpancernych systemach rakietowych krótkiego zasięgu.
W systemach tego rodzaju operator utrzymuje cel w polu widzenia celownika, a pocisk – zwykle za pomocą czujników umieszczonych z tyłu – utrzymuje się wewnątrz wiązki laserowej prowadzącej do celu. Rozwiązanie to wykorzystują m.in.