W 1906 doszło do jeszcze jednego znaczącego wydarzenia z udziałem Kurmandżan-datki, dzięki któremu powstały jedne z niewielu przedstawiających ją fotografii. Odwiedził ją Carl Gustaf Emil Mannerheim, późniejszy prezydent Finlandii, który wówczas służył w armii rosyjskiej w Turkiestanie. Kurmandżan-datka spotkała się z nim 13 sierpnia 1906. Mannerheim osobiście zrobił Kurmandżan-datce zdjęcie na koniu.
Mimo braku formalnego wykształcenia Kurmandżan-datka miała talent poetycki i pisała wiersze pod pseudonimem Zijnat. Zachowało się niewiele jej utworów. Najbardziej znanym jest köszök (көшөк) – lament żałobny po synu Kamczybeku, przetłumaczony z kirgiskiego m.in. na uzbecki, rosyjski i angielski.
Kurmandżan-datka zmarła w 1907 we wsi Mady niedaleko Oszu. Została pochowana obok syna Kamczybeka na cmentarzu Sar-Mazar w Oszu.
Upamiętnienie Kurmandżan-datka jest patronką wielu ulic w kirgiskich miastach, poświęcono jej pomniki w Biszkeku i Oszu. Jej portret umieszczono na kirgiskim banknocie 50 somów.