W 1872 roku został mianowany adiutantem skrzydłowym cesarza Wilhelma I i na tym stanowisku dwukrotnie awansował - na majora w i podpułkownika (niem. Oberstlieutenant). Po promocji na stopień pułkownika (niem. Oberst) w 1882 roku stanął na czele 1. Pułku Piechoty Gwardii. Pięć lat późnej został dowódcą 1. Brygady Piechoty Gwardii oraz pełniącym obowiązki komendanta Poczdamu. W 1888 otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor) oraz został wpisany na listę generałów jego wysokości cesarza Fryderyka III. W 1890 roku powierzono mu dowództwo nad 21. Dywizją, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant). Jeszcze w tym samym roku oddelegowany do służby w Królestwie Wirtembergii, gdzie dowodził 26. Dywizją.
W 1895 roku otrzymał stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie) i stanął na czele XIII Korpusu Armijnego. W 1899 roku utworzony został XVIII Korpus Armijny, a funkcję jego generała-głównodowodzącego powierzono Oskarowi von Lindequistowi. Pięć lat później cesarz Wilhelm II mianował go swoim generałem-adiutantem oraz inspektorem III Inspekcji Armii w Hanowerze, a 1906 roku został generałem pułkownikiem (niem. Generaloberst). Rok później przeszedł w stan spoczynku.