Kajocy – grupa ludności polskiej zamieszkująca kilkanaście wsi na północ od Przysuchy w zachodniej części Radomskiego. Z racji znacznej odrębności ich muzyki ludowej, obszar ich zamieszkania stanowi osobny mikroregion wyróżniany przede wszystkim przez etnomuzykologów. Pod względem wielu innych cech kultury ludowej Kajocy stanowią jedną całość wraz z resztą ludności Radomskiego, jednak charakteryzowali się dłuższym jej zachowaniem, co samo w sobie było odczuwane jako cecha odrębna.

Odrębność muzyki kajockiej została zapoczątkowana przez rodzinę Kędzierskich ze Rdzuchowa, której początki aktywności muzycznej sięgają pierwszej połowy XIX wieku. Dalej podtrzymali ją ich uczniowie. O ile mieszkańcy ościennych regionów mówili o bardziej zachowawczych obyczajach Kajoków z lekceważeniem, do ich dorobku muzycznego odnoszono się z podziwem, m.in. ze względu na wysoki poziom trudności. Ich muzyka jest opisywana jako niezwykle ekpresyjna, transowa, przez okoliczną ludność nazywana była kajockimi wygibusami.

Głównym badaczem mikroregionu kajockiego jest malarz, etnograf i pisarz Andrzej Bieńkowski, który dokumentował jego muzykę od 1980 roku w ramach własnych, pozainstytucjonalnych badań.