Rok później zbudowano pierwszą partię prototypów do prób statycznych i w locie. Mobilną wyrzutnię SUTR-1 (ros. СУТР-1) opracowano na bazie podwozia działa przeciwlotniczego KS-19, do jej holowania zastosowano samochód ciężarowy KrAZ-214. Produkcja seryjna rozpoczęła się w zakładach lotniczych w Orenburgu i trwała do 1964 roku. thumb|left|Ła-17R Wersja Ła-17M stała się podstawą dalszych modernizacji, m.in. bezzałogowych aparatów rozpoznawczych Ła-17R. Wersje rozpoznawcze wyposażono w kamerę lotniczą AFA-BAF-40R, z możliwością wymiany na AFA-BAF/2K. W późniejszym okresie wyposażenie uzupełniono o kamerę niskiego pułapu AFA-21, a autopilota zastąpiono nowocześniejszym AP-63. W Ła-17RM zastosowano kamery AFA-40, AFBA-40, AFA-20, BPF-21, ASHF-5M, kamerę telewizyjną Czybis oraz sprzęt zwiadu elektronicznego Sigma. Ła-17R przyjęto na uzbrojenie w 1962 r. i wprowadzono na wyposażenie nowo utworzonych oddziałów taktycznych bezzałogowych statków powietrznych stacjonujących w Madonie, Berezie, Charkowie i Kamionce Bużańskiej. Wersje rozpoznawcze były również eksportowane, m.in. do Syrii. Dla tej wersji opracowano dedykowany jej wózek startowy, oparty na podwoziu samochodu ZiŁ-143K, oznaczony jako SATR-1. Dodatkowo start ułatwiały dwa przyspieszacze rakietowe PRD-98. W 1963 r. zbudowano ok.