Nowy napęd, większy i cięższy od poprzedniego, wymusił wiele zmian konstrukcyjnych – wzmocnienie zamków rakiet startowych, zmiany w układzie paliwowym i instalacji elektrycznej oraz przebudowę gondoli silnikowej. Zmiany wprowadzono również w wyposażeniu naziemnym wykorzystywanym do startu Ła-17. Próby zakończono w 1978 r. i wdrożono go do produkcji jako Ła-17MM. Produkowano go do 1993 r., tj. do momentu przygotowania następcy M-932 Dań (ros. М-932 Дань).
Ostatnią opracowaną modyfikacją była konstrukcja oznaczona jako Ła-17K, przystosowana do lotów na minimalnej wysokości. Maszyna powstała jako rozwinięcie Ła-17M. Tę wersję produkowano również do 1993 r. Dokumentacja Ła-17 została przekazana do Chin, gdzie podjęto jego produkcję oraz prace rozwojowe, które doprowadziły do opracowania chińskiej odmiany oznaczonej jako CK-1. Do ich napędu wykorzystano silniki stosowane w samolocie Nanchang Q-5. W kolejnych latach powstały udoskonalone wersje CK-1B oraz CK-1C zdolne do lotu w szerokim zakresie wysokości oraz z poprawioną manewrowością.
Jeden egzemplarz Ła-17M został przejęty przez marynarkę wojenną USA pod koniec lat 80. XX w. na Morzu Czarnym. W 1998 r.