Teoria hebrajsko-indiańska – przestarzała koncepcja zakładająca, że Indianie (wszyscy lub niektórzy) wywodzą się od Izraelitów (najczęściej zakładano, że od dziesięciu zaginionych plemion). Koncepcja popularna była w okresie od XVI do ok. połowy XIX wieku.
Współczesne badania naukowe (między innymi DNA) nie potwierdzają tej teorii, wywodząc Indian z północno-wschodniej Azji (por. Beringia).
Do dziś występuje w teologii mormońskiej (zob. Nefici i Lamanici).
Historia koncepcji Do pierwszych przedstawicieli tej teorii należeli hiszpańscy zakonnicy Diego de Landa i Diego Durán, którzy w drugiej połowie XVI wieku doszukali się podobieństw w azteckich i majańskich mitach o wędrówkach z exodusem Izraela z Egiptu.
Teorię jako jedną z kilku alternatyw pochodzenia Indian wymienił hiszpański zakonnik Gregorio García w swojej pracy z 1607 roku. García opierał się na podobieństwach kulturowych (np.