Irena Orzecka (ur. 17 czerwca 1890 w Szczypiornie, zm. 4 kwietnia 1964 w Jeleniej Górze) – polska aktorka teatralna i filmowa.
Życiorys Kształciła się w Warszawie, gdzie ukończyła szkołę handlową oraz brała udział w strajku szkolnym w 1905 roku. Następnie przez kilka lat przebywała zagranicą. Po powrocie uczyła się aktorstwa w Łodzi, pod kierunkiem Antoniego Bednarczyka. Na scenie debiutowała w 1913 roku w Teatrze Polskim w Kijowie. W kolejnych latach była członkinią zespołu Aleksandra Zelwerowicza, z którym występowała m.in. w Petersburgu (1915), a następnie aż do 1918 roku grała w Kijowie.
Po zakończeniu I wojny światowej powróciła do kraju i występowała w Wilnie (1918), Warszawie (Teatr Praski, 1919), Toruniu (Teatr Narodowy na Pomorzu, 1919–1921), Poznaniu (Teatr Narodowy, 1921), Katowicach (Teatr Polski, 1922–1924, 1927–1935), Słonimiu (Teatr Kresowy, 1925), Kaliszu (1935–1936) oraz Łodzi (Teatry Miejskie, 1936–1938). Była również członkinią zespołów: objazdowego Marii Ursyn (1919) oraz Teatru Rybałt Stanisławy Wysockiej (1925–1926).