18 sierpnia tego samego roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy nałożyło na lekarzy, pielęgniarki i położne obowiązek zgłaszania dzieci w wieku do trzech lat, obarczonych nieprecyzyjnie zdefiniowanymi wadami wrodzonymi lub innymi niepełnosprawnościami. Na podstawie tych meldunków – bez osobistego badania lekarskiego – członkowie Komitetu Rzeszy ds. naukowego opracowania ciężkich chorób uwarunkowanych dziedzicznie lub i konstytucjonalnie () mieli podejmować decyzję o zabiciu dziecka lub jego pozostawieniu przy życiu. Postanowienie końcowe parafował szef Kancelarii Führera Philipp Bouhler lub jego zastępca Viktor Brack. Wytypowane dzieci były kierowane na obserwację do jednego z 37 „specjalnych oddziałów dziecięcych”, gdzie następnie były zazwyczaj zabijane.
Niedługo po wybuchu II wojny światowej programem eksterminacji, ukrytym pod kryptonimem akcja T4, objęto również dorosłych pacjentów szpitali psychiatrycznych i zakładów opiekuńczych. Z kolei akcję „eutanazji dziecięcej” stopniowo rozszerzono: najpierw na dzieci w wieku 8 lat, następnie w wieku do 12 lat, a na koniec na dzieci i młodocianych wieku do 16–17 lat.