Janusz Czarnecki (ur. 10 grudnia 1888 w Golejewku, zm. 17 maja 1933 tamże) – polski ziemianin, oficer kawalerii, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 grudnia 1888 w majątku Golejewko, w ówczesnym powiecie rawickim rejencji poznańskiej, w rodzinie ziemiańskiej Jana (1856–1918), hrabiego h. Prus III, członka sejmiku powiatowego i wojewódzkiego, odznaczonego papieskim Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego, i Wandy z Ziemięckich, baronówny h. Nieczuja (1864–1943), córki Jana Ziemięckiego, austriackiego tajnego radcy, szambelana i tytułarnego zbrojmistrza polnego. Ukończył Akademię Rycerską w Legnicy, gimnazjum humanistyczne w Ostrowie Wielkopolskim oraz studia na Katolickim Uniwersytecie w Lowanium.
1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do armii niemieckiej i przydzielony do 1 królewskiego pułków strzelców konnych, początkowo był uznany za zaginionego.. 23 października tego roku pod Błaszkami, ciężko ranny, dostał się do rosyjskiej niewoli. Przebywał w kolejnych obozach jenieckich w Tule, Tiumeniu, Niżnym Nowogrodzie, Liwny, Woroneżu, Samarze, Moskwie i Petersburgu. W grudniu 1917 został uwolniony i wyjechał do Haparandy w Szwecji. Następnie odbył kwarantannę w Lubece.