głównego bohatera za pozbawionego charyzmy „łajzę rozstawianą po kątach”. Skrytykowała również konstrukcję zagadek oraz ogólną jakość techniczną produkcji, w tym animacje i działanie kamery, uznając grę za odpowiadającą standardom sprzed dwóch dekad. Garas uznała, że gra nie wykorzystuje w pełni możliwości swojego literackiego uniwersum. Za bardziej udane elementy uznała polski dubbing, wybrane postacie oraz stylistykę części wizji i lokacji. Komentarz edytorski do recenzji dołączył również Hubert Sosnowski, którego opinia była jeszcze bardziej ostra – recenzent nazwał grę „katastrofą”, „growym ekwiwalentem The Room” i produkcją, której „każdy szanujący się producent wstydziłby się”. W odrębnej analizie technicznej w tym samym portalu Konrad Sarzyński zwrócił uwagę na problemy z optymalizacją gry. Testując ją na platformach Windows i PS5, wskazał na nierówny poziom grafiki, w tym niestabilną płynność animacji, problemy z animacjami postaci i ich mimiką, co w niektórych sytuacjach znacznie obniża jakość wizualną.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — The Inquisitor · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.