W latach 1923–1927 radziecka propaganda propiśmiennicza była szczególnie intensywnie promowana przez agencje Czeka likbiez wśród rosyjskich związków zawodowych. W kampaniach propagandowych na rzecz alfabetyzacji w związkach zawodowych, linia partyjna zawarta w broszurach i innych materiałach propagandowych skupiała się na „prawdziwej piśmienności” jako idealnym poziomie umiejętności czytania i pisania dla pracowników, zobowiązaniu, które wymagałoby 6–8 miesięcy dodatkowej nauki w sponsorowanych przez związki szkołach, po osiągnięciu przez pracownika początkowego poziomu „półpiśmiennego”. W połowie lat 20. komisje Czeka likbiez rutynowo zabiegały o raporty związków zawodowych dotyczące wskaźników piśmienności i publikowały je, aby wzmacniać rywalizację między miastami i fabrykami. W tych raportach analfabetyzm przedstawiano jako „słabego przeciwnika”, którego należy pokonać w krótkim czasie, czytając literaturę państwową w bibliotekach i „Czerwonych Pokojach” lub czerwonych kątach. Rosyjski Związek Transportowy, którego roczne wydatki administracji oświatowej wynosiły 40–50 milionów rubli, w dużej mierze odpowiadał za promowanie inicjatyw na rzecz alfabetyzacji, dystrybucję broszur promujących alfabetyzację oraz dystrybucję książek i materiałów do czytania dla szkół sponsorowanych przez związek.