Polityka wielowektorowa (, ) – doktryna polityki zagranicznej polegająca na dywersyfikacji relacji z wieloma ośrodkami siły bez jednostronnego podporządkowania się jednemu z nich. Termin ten został wprowadzony przez prezydenta Kazachstanu Nursułtana Nazarbajewa w maju 1992 roku, w dokumencie strategicznym opublikowanym po rozpadzie ZSRR.
Polityka wielowektorowa jest stosowana przede wszystkim przez mocarstwa średnie i mniejsze państwa dążące do zachowania suwerenności w warunkach rywalizacji wielkich mocarstw. Jej celem jest maksymalizacja pola manewru dyplomatycznego, dywersyfikacja zależności gospodarczych i minimalizacja ryzyka zdominowania przez jednego partnera.
Geneza Koncepcja wielowektorowości wyrosła z doświadczeń państw postsowieckich, które po 1991 roku stanęły przed wyborem między orientacją prozachodnią a utrzymaniem bliskich relacji z Rosją. Nazarbajew argumentował, że Kazachstan, położony między Rosją a Chinami, nie może sobie pozwolić na jednostronne wiązanie się z żadnym z sąsiadów i musi budować relacje ze wszystkimi głównymi graczami jednocześnie.