W 1929 był prezesem zarządu powiatowego Związku Osadników Wojskowych. Pandto był członkiem Związku Strzeleckiego, członkiem rady nadzorczej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Nowogródku, członkiek rady okręgowej Towarzystwa Rolniczego w Nowogródku i prezesem osady wojskowej Michalin.
Po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939) został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Mińsku. 22 marca 1941 został skazany i zesłany do Workutłagu w Republice Komi. 7 października 1941 został zwolniony i wyjechał do Buzułuku.
4 czerwca 1921 we Lwowie ożenił się z Julią (ur. 10 marca 1901 we Lwowie), z którą miał sześcioro dzieci: Janinę (ur. 1922), Jadwigę (ur. 1923), Józefa (1926–1977), Kazimierza (ur. 1928), Marię (ur. 1929) i Leokadię (ur. 1933). 1 marca 1940 z żona z dziećmi została deportowana do miejscowości Rżawki w rejonie ustiańskim obwodu archangielskiego, skąd 6 października 1941 wyjechali do Tockoje. W 1943 razem z żoną oraz córką Janiną i synem Kazimierzem został ewakuowany z ZSRR do Teheranu. Syn Józef po ewakuacji z ZSRR został przyjęty do Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.