U nietoperzy skrzydło opiera się w znacznej części na wydłużonych palcach, jest tak także i u rudawkowatych. Kciuk bezogońca indochińskiego jest długi, a wskaziciel nosi pazur, podobnie jak u bezogońca jawajskiego. Do pierwszego palca stopy przyczepia się błona skrzydła biegnąca do boku ciała.
Występuje wąskie w środkowej części uropatagium z małą ostrogą. Błony skrzydeł są barwy brązowej, jasnobrązowej.
Systematyka thumb|left|Bezogoniec indochiński to jeden z czterech gatunków bezogońca, wśród których najdłużej znany jest widoczny wyżej bezogoniec sundajski
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisała w 1983 roku para teriologów – Tajlandczyk Songsakdi Yenbutra i Niemiec Heinz Felten − umieszczając nowo opisany gatunek w rodzaju Megaerops i nadając mu epitet gatunkowy niphanae. Opis ukazał się w artykule zatytułowanym Nowy gatunek nietoperza owocożernego z rodzaju Megaerops z Azji Południowo-Wschodniej (Mammalia: Chiroptera: Pteropodidae), opublikowanym w czasopiśmie „Senckenbergiana biologica”. Miejsce typowe to środowiskowa stacja badawcza Sakaerat w Amphoe Pak Thong Chai w prowincji Nakhon Ratchasima w Tajlandii.